Η επίσημη διάγνωση δίνεται από παιδοψυχίατρο, βάσει του Διαγνωστικού και Στατιστικού Εγχειριδίου Ψυχικών Διαταραχών, Πέμπτη Έκδοση (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Fifth Edition, συντομογραφία DSM-5). Η διαταραχή αυτή χαρακτηρίζεται από έντονες, προκλητικές και αντιδραστικές συμπεριφορές. Τα παιδιά κατά κύριο λόγο έχουν ευερέθιστη διάθεση που εκδηλώνεται με αρνητισμό και ανυπακοή στους κανόνες. Υπάρχουν έντονα επεισόδια, ξεσπάσματα θυμού, αρνούνται να ακολουθήσουν και να συμμορφωθούν στους κανόνες  και στις απαιτήσεις των ενηλίκων με εξουσία. Για παράδειγμα με γονείς, δασκάλους, ειδικούς θεραπευτές, δηλαδή σε παραπάνω από ένα πλαίσιο. Ενώ δεν αποκλείεται να εμφανίζεται αυτό το μοτίβο και σε παιδιά συνομήλικα είτε αδέρφια, φίλους, συγγενείς, συμμαθητές είτε ακόμα και με άτομα που δεν γνωρίζουν.

Διαπληκτίζονται αρκετά εύκολα με όλους, είναι διαρκώς θυμωμένα, προσβάλλουν, χάνουν αμέσως την ψυχραιμία τους, μεταθέτουν συνεχώς τις ευθύνες στους άλλους για τις δικές του επιλογές/ λάθη και λένε πολλά και συχνά ψέματα. Συνηθίζεται επίσης η έντονη εκδικητική συμπεριφορά.

Μιλάνε με αγένεια, είναι εριστικά και επιθετικά με αποτέλεσμα να μην μπορούν να ενταχθούν ομαλά στο κοινωνικό ή/και σχολικό τους πλαίσιο. Ως αποτέλεσμα είναι να μην μπορούν να αλληλοεπιδράσουν κατάλληλα, να μην μπορούν να συνάψουν φιλίες και να περιθωριοποιούνται κοινωνικά. Φυσικά υπάρχει δυσκολία στην αναγνώριση και έκφραση των συναισθημάτων τους, οπότε χρειάζεται αναγκαία παρακολούθηση από ειδικό παιδοψυχολόγο καθώς και παιδοψυχίατρο.

Τέλος, να αναφερθεί  ότι η εναντιωματική προκλητική διαταραχή μπορεί να παρουσιάζει κάποια κοινά στοιχεία με την ΔΕΠ-Υ και την διαταραχή Διαγωγής αλλά δεν αφορούν στις ίδιες δυσκολίες, μιας και τα άτομα με Διάσπαση Ελλειμματικής Προσοχής – Υπερκινητικότητας εμφανίζουν έντονη παρόρμηση. Αν δεν υπάρξει έγκαιρη παρέμβαση στα παιδιά μικρότερης ηλικίας (ίσως χρειαστεί και φαρμακευτική αγωγή) τότε αυξάνονται οι πιθανότητες για εμφάνιση διαταραχής Διαγωγής σε παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας, εφηβεία και κατόπιν ενήλικες.

Επομένως καταλήγουμε ότι πάντα η σωστή πρόληψη, διάγνωση, διαφοροδιάγνωση και παρέμβαση κρίνονται αναγκαία για την ομαλή ανάπτυξη των παιδιών και των υγιών σχέσεων με την οικογένεια τους.

πηγή 1: ΑΝΝΑ ΜΑΡΙΑ ΦΥΤΡΟΥ, ΨΥΧΙΑΤΡΟΣ ΠΑΙΔΙΟΥ ΚΑΙ ΕΦΗΒΟΥ  – https://onlineparentteenclinic.com/?fbclid=PAb21jcAOF6cFleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZA81NjcwNjczNDMzNTI0MjcIY2FsbHNpdGUCMTUAAacFkQ7sdrPy5zhi0DKVscQd_3CSU39pQ7I7Y6DTi1Q2DharphY0yfp75aC8yw_aem_uEkWPeYcrH-WJkgB0V8Thw

πηγή 2: https://www.psychology.gr/psychologia-paidiou/3709-enantiomatiki-proklitiki-diataraxi

The post ΕΝΑΝΤΙΩΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ first appeared on Αντωνία Βλάχου Λογοθεραπεία.

Τα οφέλη του παιχνιδιού αφορούν στην ανάπτυξη λεπτών και αδρών κινητικών δεξιοτήτων, τη διαπροσωπική επικοινωνία, τη διαπραγμάτευση, τη μείωση του στρες, την επιδίωξη στόχων, τη γνωστική ανάπτυξη και την επίλυση προβλημάτων.

Πάμε λοιπόν να δούμε τα είδη παιχνιδιού:

1. Αισθητηριακό παιχνίδι για παράδειγμα με νερό, άμμο, πηλό, φούσκες, παιχνίδια με ήχο ή φωτάκια.
2. Λειτουργικό ή Κινητικό παιχνίδι όπως τρέξιμο, πηδηματάκια, σκαρφάλωμα, κρυφτό.
3. Συμβολικό παιχνίδι, χρησιμοποιεί σύμβολα ή αντικείμενα για να αναπαραστήσει πράξεις όπως για παράδειγμα το μαγείρεμα, εργαλεία, κούκλες.
4. Rough & Tumble – Παιχνίδι χωρίς κανόνες, έντονο σωματικό παιχνίδι για παράδειγμα γαργαλητό, κλωτσιές, πάλη.
5. Κατασκευαστικό παιχνίδι όπως με τουβλάκια. πάζλ, ενσφηνώματα.
6. Ριψοκίνδυνο παιχνίδι, χωρίς κανόνες, όπως το σκαρφάλωμα, κούνια, ανάποδη τσουλήθρα, <<λάβα/φωτιά>>.
7. Παιχνίδι με κανόνες όπως τα επιτραπέζια, φιδάκι, σκάκι, μονόπολι. Ή με επιν0ημένους από τα παιδιά κανόνες (φαντασία).
8. Παιχνίδι μέσω τέχνης για παράδειγμα μέσω χορού, ζωγραφικής, δραματοθεραπεία, θέατρο.
9. Γλωσσικά παιχνίδια όπως τα τραγούδια, ήχοι, αστεία, ρίμες δημιουργίες λέξεων.
10. Παιχνίδια ανταγωνισμού για παράδειγμα μπάσκετ, ποδόσφαιρο, αγώνες δρόμου, διαγωνισμού, <<survivor>>.

Ανάλογα την ηλικία και τις δεξιότητες του παιδιού αυτά τα είδη εναλλάσσονται και υπάρχει επίσης ανάλογος διαχωρισμός των ειδών παιχνιδιού εξαρτώμενος από την αλληλεπίδραση που έχει το παιδί με άλλα άτομα στον ίδιο χώρο με αυτό:

1. Μοναχικό, δηλαδή όταν απολαμβάνει να παίζει μόνο του.
2. Παρατήρησης, όταν παρακολουθεί τους άλλους να παίζουν χωρίς να συμμετέχει.
3. Παράλληλο, όταν το παιδί παίζει δίπλα δίπλα με κάποιο άλλο παιδί ή ενήλικα, μπορεί και με παρόμοια παιχνίδια, χωρίς όμως να υπάρχει  κάποια αλληλεπίδραση μεταξύ τους.
4. Συνεργατικό, όταν το παιδί συμμετέχει σε δυαδικό ή με παραπάνω παιδιά.

   

    

5. Συσχετιστικό, όταν το παιδί συνεργάζεται με άλλα παιδιά και ακολουθεί κανόνες.

Πηγή: Mathematical Game Creation and Play Assists Students in Practicing Newly-Learned Challenging Concepts

The post ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΕΙΔΗ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ first appeared on Αντωνία Βλάχου Λογοθεραπεία.

Αρχικά η διαταραχή της άρθρωσης είναι η αδυναμία ενός ατόμου να παράγει σωστά μεμονωμένα, κάποιους ήχους λόγω κάποιας δυσκολίας στον μηχανισμό της ομιλίας και στους αρθρωτές. Δηλαδή είτε οφείλονται σε οργανικά αίτια όπως είναι η αδυναμία ελέγχου των αρθρωτών (χείλη, γλώσσα, δόντια, υπερώα) ή στην δομή τους (κοντό χαλινό γλώσσας. κακή σύγκλειση δοντιών κ.α.), είτε οφείλονται και σε λειτουργικές αιτίες όπως νευρολογικές διαταραχές (χαλαρός μυικός τόνος κ.α.). Να αναφερθεί εδώ ότι εφόσον υπάρχει ένα φυσιολογικό ακουόγραμμα και τυμπανόγραμμα στο ιατρικό ιστορικό του παιδιού, τότε σίγουρα δεν πρόκειται για δυσκολία στην ακουστική επεξεργασία.

Ακολουθεί ένας πίνακας που αναμένουμε τις ηλικίες κατάκτησης των φωνημάτων. Αν το παιδί δεν έχει κατακτήσει το φώνημα / ήχο/ γράμμα στην ηλικία που πρέπει τότε ενδέχεται να χρειαστεί αξιολόγηση λογοθεραπείας .

Κάποια από τα πιο συνηθισμένα αρθρωτικά λάθη είναι τα εξής: Το παιδί λέει:  νελό αντί για νερό,  θακούλα αντί για σακούλα, χίλο αντί για ξύλο κτλ. Υπάρχουν δηλαδή αλλοιώσεις ή αντικαταστάσεις των φωνημάτων που θα θέλαμε να έχει σε συγκεκριμένη ηλικία με κάποιο άλλο φώνημα.

Από την άλλη πλευρά οι φωνολογικές διαταραχές  αφορούν δυσκολίες στην αντίληψη, διάκριση και την επεξεργασία του φωνήματος. Πιο συγκεκριμένα, το άτομο είναι σε θέση να παράγει σωστά έναν ήχο μεμονωμένα αλλά αδυνατεί να τον χρησιμοποιήσει σωστά μέσα σε μία λέξη. Δηλαδή ενδέχεται να υπάρχει δυσκολία αποκωδικοποίησης του ερεθίσματος που ακούει το άτομο και να το επεξεργαστεί. Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι στην φωνολογική διαταραχή δεν υπάρχει κάποια ανατομική ή νευρολογική διαταραχή καθώς οι κινήσεις των αρθρωτών εκτελούνται φυσιολογικά. Οι δυσκολίες ενδέχεται να οφείλονται σε κάποιο έλλειμμα ακοής, ακουστικής επεξεργασίας, παρόμοια ακουστικά ερεθίσματα περιβάλλοντος (πχ αν ο γονιός έχει μητρική την ουκρανική γλώσσα , δεν μπορεί ο ίδιος να εκφέρει το θ ή το δ , Πηγή :Η Ουκρανική Γλώσσα και ο Πολιτισμός της. )

Υπάρχουν διάφορα είδη φωνολογικών διεργασιών τα οποία πάλι είναι φυσιολογικά ανάλογα της γλωσσικής εξέλιξης των παιδιών και είναι τα εξής:

1. Απλοποιήσεις λέξεων (λέει πέλο αντί καπέλο), κάνει πτώση της πρώτης συλλαβής.

2. Αναδιπλασιαμός συλλαβών (λέει μίμο αντί για μήλο)

3. Παραλείψεις φωνημάτων ή συμφωνικών συμπλεγμάτων (λέει όδι αντί για πόδι ή πίτι αντί για σπίτι)

4. Αντικατάσταση φωνημάτων (λέει βόντι αντί για δόντι, φάλασσα αντί για θάλασσα)

5. Μετάθεση φωνημάτων (λέει βλιβλίο αντί για βιβλίο)

6. Ηχηροποιήσεις (λέει μπόρτα αντί για πόρτα).

Αυτά είναι φυσιολογικά για ένα παιδί 2,5-3 ετών αλλά δεν είναι αναμενόμενο στην ηλικία των 4 ετών. Τότε θα χρειαστεί να γίνει αξιολόγηση λογοθεραπείας. 

Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι το κάθε παιδί ή μπουμπούκι όπως τα λέω εγώ, έχει τον δικό του ρυθμό γλωσσικής ανάπτυξης και τα ορόσημα μπορεί να αποκλίνουν από όσα αναφέρθηκαν παραπάνω. Ωστόσο αν υπάρχει απόκλιση άνω των 6 μηνών καλό είναι πάντα να παίρνετε την εκτίμηση ενός ειδικού και καταρτισμένου λογοθεραπευτή.

The post ΑΡΘΡΩΤΙΚΗ Ή ΦΩΝΟΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ first appeared on Αντωνία Βλάχου Λογοθεραπεία.